آخه عشقي كه تو قلب ما نشسته كاغذي نيست
مثل فولاده كه سخته تا نمي شه
تيكه هاش جدا نمي شه
استواره ، مثل كوهه ، مثل يك حقيقته كه گرچه تلخه با شكوهه
نور مهتابي ماهه كه به صورتت مي تابه
يا مثل غروب خورشيد پشت كوههاي بلنده
كه آدم دلش مي گيره
اما زندگي به اين غصه ها بنده
مثل بوي نون صبح زود و كوچه هاي خاكي
مثل اون جمله رو لبها توي لحظه هاي پاكي
يا مثل نفس كشيدن توي لخظه هاي آخر
كه پر از خاطره مي شي و دوستت دارم مي شه صداي آخر
مثل مرگ يك ترانه كه پر از صداي باده
يا تولد يه قصه تو يه قلب پاك و ساده
مثل موندن و نرفتن
مثل حرفاي تو و من
يا مثل صداي بارون تو شباي بي ستاره
كه چشات دو تيكه ابره هي مي باره، هي مي باره
مثل دست خسته ي من
كه رو شونه هات مي ذارم
توي لحظه ي جدايي كه مي باري و مي بارم
يا مثل خيسي شبنم روي سبزي گياهه
مثل پيچ گنگ جاده واسه چشمي كه به راهه
مثل شعله هاي آتيش توي شب هاي زمستون
يا مثل نگاه آخر كه مقدسه برامون
مثل اشكي كه رو گونه هات مي ريزه ،
عشقمون قدّ يه دنياس ، برامون پاك و عزيزه
كه ما خوشبختيم و عاشق
عاشق صداي بارون روي پوسيده ي ناودون
عاشق دستاي خسته،عاشق صداي قلباي شكسته
عاشق شباي مهتابي و جاده هاي رفتن
كه مي ريم به سوي دنياي تو و من
عاشق غروب دريا براي چشاي خسته
عاشق خطّاي كهنه رو يه دست پينه بسته
يا يه قاب عكس خالي كه چقدر خاطره داره
يا كه پرواز كبوتر زير ابر پاره پاره
هرچي دنيا رو جهنم بكنن هنوز يه روزن
راهيه براي دلهاي تو و من
هرچي رو بگيرن از ما
ما توي دريا اسيريم
اونو هيچ كس نمي گيره
تا كنار هم بميريم....