گلاره و نارنج طلا

سلام بانو! شما كه از ما كردها به آداب و رسوم واردتری! از نوشته تون لذت بردم! به همسر مهربان سلام برسونین!

گلاره جان خيلي قشنگ بود...بسيار بسيار استفاده كردم...جامع بود و كامل...موفق باشي....راستي اين عاشقانه ها نمي خواد آپ بشه؟

خوب سلام! اولا خوبي؟ دوما متن جالبي بود. منتظرم درباره رقص شمالي بنويسي... ديدي اونجا تا حالا رقص محلي شون رو؟ خوش باشي و جاي منو خيلي اونجا خالي کن...

سلام بر گلاره بانو...
راستش مطلبتان را خواندم و بسيار لذت بردم...چقدر خوب است افرادی مثل شما فقط به يک جنبه نمی‌پردازند...من واقعا با سرزدن به بلاگ شما چندين بار به شدت سورپريز شده‌ام و با مطالب جالب و متنوعی که آدم علاقه دارد ولی هيچگاه دنبالشان نمی‌رود...روبرو!
اميدوارم هميشه موفق و پر مطلب باشيد...يا حق

سلام عزیز دل !....برقص!رقص تو آتشفشانی از رنگ است / سپیدِ پیرهن آبیِ ارغوان دامن !....شاد باشی و برقرار

سلام گلاره خانوم.خوبيد؟اميدوارم سالي پر از رقصهاي شادي داشته باشيد.

سلام. شرمنده از تاخیر. خیلی متن جالبی بود. من عاشق رقصم! به نظر من بعضی اوقات می تونه مثل نوشتن آدم رو خالی و رها کنه.ممنون از لطفت. پایدار باشی.

سلام بسيار بهره بردم جدا عرض ميكنم از مطالب و عكسهاي زيبا... به ما هم سري بزنيد ممنونم

salam che ghadr jamea motshakeram doste man koli chiz yad gereftam hagh negahdaretan

سلام زیبابود لذت بردم وقت شد یه سر بزن(گروه هنری ارتش دریدا)

salam khoobin shoma? jeddan yaddasht jalebi bood ,salem va sarboland bashin,khodanegahdar

سلام! مطلب جالبیست! توفیق قرین راهتان!

سلام گلاره عزيزم! مگر مي‏شود تو را فراموش كرد. مدتهاست كه با صفحه پيامتان مشكل پيدا كرده‏ام و نمي‏توانم پيام بنويسم.نامه‏اي هم برايتان فرستادم كه ظاهرا نرسيده. در وبلاگ بوتيمار و چند جاي ديگر هم گفتم. الان هم راهي بفكرم رسيد تا بتوانم برايت پيام بنويسم. نوشته هايتان را مي‏خوانم. برقرار باشي و سرشار از عشق!

ظاهرا اين روش نتيجه داد! باور كن اگر يك سلام مي نوشتم براي نوشتن هر حرفش كلي پنجره باز و بسته مي‏شد. مطلب اين دفعه هم جالب بود. راستي شما پيانو كار مي‏كني؟ من شيفته آهنگ پيانوام اما مشغله‏هاي مربوط به بچه‏ها و تدريس و سرانجام وبلاگ نويسي بر من غلبه كرده و ديگر فرصتي براي يادگرفتن ندارم فقط گوش مي‏دهم. اما دخترم خوب مي‏نوازد.

واي كه چقدر خوشحالم! بگذار به تلافي تمام لال موني‏هايي كه گرفته بودم( از دست اين رايانه!) دو بيت برايت بنويسم.
دوست دارم لحظه هاي با شكوه ديدنت را/ لحظه‏هاي پر سرور شادي و خنديدنت را/ مي‏وزد بادي ملايم و تماشا مي‏كنم من/ عصرگاهان توي گندمزارها رقصيدنت را/ اين غزل را براي بهار و نگار دخترانم نوشته ام . اين دو بيت تقديم به گلاره مهربان.

سلام بانوی هماره عاشق! به یاد "Lady In Red" کریس د برگ افتادم:

The lady in red is dancing with me, cheek to cheek

There s nobody here ,just you and me...پاینده باشید و مست از می عشق!

سلام.بحث جالبی را پیش کشیده اید.دستتان درست حتما برای بهره مند شدن خواهم آمد.شاد باشید و برقرار بر مداری مه با سیامک عزیز در سفرید.

رقص کردی (هه لپه رکی )
کردهها هم به مانند سایرملل نمودهایی از زندگی خودرا در قالب حرکاتی ریتمیک و موزون که اساسا بر گر فته از پیشینه تاریخی. موقعیت جغرافیایی . شیوه زندگی .اعتقادات. کار و تلاش. جنگ و ستیز و.....است در طی هزاران سال به وجود آورده اند که ((هه لپه رکی)) نامیده می شود.
((هه لپه رکی))جایگاه خاص خود را در فرهنگ کردها دارد به گونه ای که شناخت آن نگاه عمیق و نافذ بیننده را میطلبد تا شاهد سماع و شکرگزاری رقصنده در(( هه و شار)).ظلم ستیزی در(( زه نگی)).شادی و نشاط در (( گه ریان)) و......باشد.
رقصندگان با دستهای در هم گره کرده امانت دار قرنها فرهنگ متجلی در (( هه لپه رکی )) هستند که بیانگر اتحاد و یکپارچگی آنان در در طول تاریخ می باشد. این حرکات به لحاظ تنوع شیوه زندگی در نقاط مختلف کردستان متفاوت است ودر مناسبات مختلف آئینی . شادی وغم جایگاه خاص خود را دارد. متاسفانه گاها نمونه هایی از این ریتمها به مرور زمان فرسایش یافته و بعضا فراموش شده اند.
درشناساندن ((هه لپه رکی)) کردستان اکنون میتوان به تلاش چند ساله اخیر گروههای مختلف در در معرفی آن در صحنه های داخلی وخارجی اشاره کرد که علاوه بر میادین داخلی در چندین صحنه بین المللی مانند:
• فستیول شانزدهم صلح و دوستی (یونان – لافگادا) 1998
• فستیوال نهم (بلاروس – مینسک) 1999
• بیست و سومین فستیوال بین المللی رقصهای محلی FITUR 2003 (اسپانیا – مادرید) 2003
وچند اجرای مالزی . قطر. امارات و....اشاره کرد .که عمدتا تلاشی موفق و مثر در راستا بوده است که دست آورد آن ثلاش برای احیای این گوشه از فرهنگ روبه فراموشی بوده است .

گروه فرهنگی هنری (( هه لپه رکی)) ئارا

ای گروه در نخستین روزهای بهار 1381 به انگیزه تاسیس یک تشکل فرهنگی هنری در راستای احیای فرهنگ ملی و محلی بوجود آمد
اعضای آن فعالیت چندین ساله خود را از سال 1373 شروع نموده و امید دارند حضوری موفق و موثر در صحنه های فرهنگی و هنری داشته تا زبانی گویا در عرصه ملی و جهانی باشند.و همگام با گفتگوی تمدنها به سوی صلح جهانی قدم بردارند.

از تلاش شما دوست گرامی بسیار ممنون و سپاس گزاریم.

حالا بايد بپرسم: گلاره جان نمي خوايي بنويسي؟!

سلام خانومی! خوبی؟بحث جالبیه ادامه اش بده. راستی عزیز یه بار صفحه ی منو رفرش می کردی شعر جدید هم می دیدی! زود بیا که منتظرم...

با سلام امیدوارم که در پناه خداوند پایدار باشید . داشتم در google به دنبال مرثیه مادر میگشتم که ناگهان به این صفحه بر خورد کردم و از این بابت خیلی خرسندم. باز هم سر خواهم زد. قلمت همیشه استوار / بدرود.

سلام.........من برقصم برایم دست می زند؟؟؟

سلام . تا حالا ديدي كسي كه دچار افسون پرشين بلاگ بشه چه ريختي مي شه ؟ اگه يه سري به من بزني حال و روز منو مي فهمي ...

سلام.........خوبيد گلاره خانم..................درمورد رقص نوشتيد.................چيزي به ذهن عليل و درگيرم نميرسه..................فقط بايد از شما بخاطر مطالب زيباتون تشكر كنم................سلام مارو به همشهري عزيزتر ازجانمان برسونيد.............انشالله هردوتون در پناه خداوند پايدار و سربلند باشيد..................مارو هم از دعاي خودتون محروم نكنيد كه اينروزها خيلي محتاجيم........ياحق

گلاره جون سلام/ زیبا نوشته بودی چونان همیشه ها/ شاد باشی /سلام من را به سین بزرگ زندگیت برسان/سرشار از عطر خوش بهار نارنج باشی مهربان

و رقص می کنم از لای مردمک هایش.....

"سخن از پیوند سست دو نام
و همآغوشی در اوراق کهنه ی یک دفتر نیست
سخن از گیسوی خوشبخت منست
با شقایقهای سوخته ی بوسه ی تو
و صمیمیت تن هامان، در طراری
و درخشیدن عریانمان
مثل فلس ماهی ها در آب
سخن از زندگی نقره ای آوازیست
که سحر گاهان فوارهء کوچک میخواند..."
بهار بانو، گلاره بانو
و تو ای بزرگ مرد فراموش نشدنی، سیامک شاعرانه ها نویس،
یکی شدنتان،
زیر یک سقف رفتنتان مبارک...

"سخن از پیوند سست دو نام
و همآغوشی در اوراق کهنه ی یک دفتر نیست
سخن از گیسوی خوشبخت منست
با شقایقهای سوخته ی بوسه ی تو
و صمیمیت تن هامان، در طراری
و درخشیدن عریانمان
مثل فلس ماهی ها در آب
سخن از زندگی نقره ای آوازیست
که سحر گاهان فوارهء کوچک میخواند..."
بهار بانو، گلاره بانو
و تو ای بزرگ مرد فراموش نشدنی، سیامک شاعرانه ها نویس،
یکی شدنتان،
زیر یک سقف رفتنتان مبارک...

برقرار باشي بانو با اين مقاله جالبت... اگه گفتي که با آهنگ كردي بيژن كدوم رقص كردي مي چسبه؟ از شوخي گذشته استفاده كرديم و لذت برديم. پاينده باشيد

سلام به بانوی دکتر شاعرانه ها،که البته به استقلال، زیبا که بگویم،سلام به گلاره خانم نارنج طلا.//بار اولی است که آمده ام به وبلاگ همسر دوستی که ندید ،بسیار و بسیار دوستش دارم.//متن کاملتان را در مورد رقص به کمال خواندم،یاد گیری برای من رودخانه ایست که هرگز حاضر نیستم سیرابش شوم،پس یک کلام که سپاس از ارائه ی این اطلاعات،در روزگاری که یا اطلاعی نیست،یا اگر هست، نشسته است پشت آن کوه بلند.//زیاده تر خسته تان نمیکنم تا بعد که باز آیم.//یا حق

سلام عزیزکم امیدوارم و درگاه الهی همیشه خوش بوی
من ده ایلام وتوسلام کم

کرد هم رقص هم آوازه خوشه و خوش ده وه بیشتر که وهگرد یک قصیه بکن

من امشو دی فره خوشحالم امیر