...
هوسی است در سر ِ من که سر ِ بشر ندارم،
من از این هوس چنانم که ز خود خبر ندارم
دو هزار ملک بخشد شه ِ عشق هر زمانی،
من از او به جز جمالش طمعی دگر ندارم...
سحری ببرد عشقش دل خسته را به جایی،
که ز روز و شب گذشتم، خبر از سحر ندارم
سفری فتاد جان را به ولایت معانی
که سپهر و ماه گوید که چنین سفر ندارم!
ز فراق جانِ من گر ز دو دیده دُر فشاند،
تو گمان مبر که از وی دل پر گهر ندارم
چه شکر فروش دارم که به من شکر فروشد
که نگفت عذر روزی که: برو شکر ندارم!
بنمودمی نشانی ز جمال او ولیکن
دو جهان به هم برآید، سر ِ شور و شر ندارم
....
مولانا...