October 19, 2002 7:20 PM
سلام
اول اينكه معذرت مي خواهم از اين تاخير در به روز كردن وبلاگ مربوطه !! راستش سفر بودم .بك سفر عالي به تهران و آشنايي نزديك با دوستاني مهربان ! وقتي مجاز به واقعيت مي رسد دلت مي خواهد همصدا با وحيد اميري عزيز فرياد بزني : زنده باد اينترنت ! جلسه خانه ترانه ، يغما گلرويي ، حسن عليشيري ، حميد ، سياوش ، جلال ، فائزه خانم و البته وحيد اميري عزيز . و اين خلاصه خيلي كم است ! مي دانم ! اما تعريف كردن آن همه هيجان آشنايي و مهرباني چشمان صادق خودش وبلاگي جدا مي خواهد ! اين را هم نوشتم تا در حافظه اين دفتر مجازي بماند چنانكه در حافظه من هماره خواهد ماند .
دوم اينكه : اين غزل تقديم به شما تا بدانيد همه سلامها اين گونه نيستند ! گاهي ….
بعد از سلام...
گيرم سلام ! … خوب چه ؟! بعد از سلام چه؟!!
حالا كه داستان غزل شد تمام ، چه ؟!
گيرم رعايت ادبي سرد بين ماست
خانم ! بگو ! صداقت اين احترام چه ؟!
مي بيني از دهان غزل زخم مي چكد !
خنجر كشيده اي كه چه ؟! پس التيام چه ؟!
داش آكل نگاه تو وقتي كه نارفيق
چاقوي روزگار بد بي مرام چه ؟!
ديدي كه غم به حنجره ام تيغ مي كشد
پس بوسه هاي سرخ تو كو ؟!… انتقام چه ؟!
فرياد مي زدي كه منم معتقد به عشق
هي حرف ، حرف ! كو عملت ؟! التزام چه ؟!!
گفتي : خطر ! سقوط ! دو گامي عقب ترك !
آخر چه فرق مي كند اين يك دو گام ؟… چه ؟!
گيرم عقب ترك برويم و عقب ترك ،
افتادني كه هست از آن سوي بام چه ؟!!
*
هي داد مي زدم … و تو بي اعتنا به من !
حالا پس از سقوط …: چه گفتي ؟! … سلام ؟!! … چه ؟!!
سيامك
